Ζηλεύω τα πουλιά
μα είναι φορές που νοιώθω ότι έχω και εγώ φτερά
και πετώ ψηλά στον ουρανό
“Κι όλοι αυτοί που σε πικράνανε
από ψηλά αν τους κοιτάξεις
θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι
που στη στιγμή θα τούς ξεχάσεις”
Έκανα φτερά κι έγινα πουλί
Μαρτίου 22, 2007 από hliaxtina
5 σχόλια
Υποβολή απάντησης
Περιμένω την άνοιξη…
Περισσευουν φαρμακα;
01.08 – AMALIA’S DAY
amaliasday.blogspot.com
www.fakellaki.blogspot.com Yπογράψτε τη διαμαρτυρία ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ στη μνήμη της Αμαλίας ΚαλυβίνουΣτα greeklish λεμε….. ΝΟ!
Freecycle
ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ
Διαδώστε την προσπάθεια
-
Πρόσφατα σχόλια
-
Πρόσφατα άρθρα
- Τίποτε!
- Αλλού παραιτούνται γιατί έκαναν ….παράπονα!
- Πολιτικές Υποσχέσεις
- ΣΚΑΣΤΕ ΠΙΑ!
- Κύριε Πρωθυπουργέ, το κλίμα είναι στο χέρι σας!
- 14 x 5 = 25
- Σιγήν Ιχθύος…
- Φθινόπωρο…
- Περισσεύουν φάρμακα στο σπίτι;
- ΜΑΣ ΚΛΕΒΟΥΝ!
- Σ’ ένα μήνα και κάτι…
- Μεγαλώνει!
- Έτσι έφτιαξα τη ζωή μου…
- no milk today… 9-14
- Ας βουτήξουμε λοιπόν marado!
-
Top Posts
Αρχείο
- Μαρτίου 2009
- Φεβρουαρίου 2009
- Δεκεμβρίου 2008
- Νοεμβρίου 2008
- Οκτωβρίου 2008
- Σεπτεμβρίου 2008
- Αυγούστου 2008
- Ιουλίου 2008
- Ιουνίου 2008
- Μαΐου 2008
- Απριλίου 2008
- Μαρτίου 2008
- Φεβρουαρίου 2008
- Ιανουαρίου 2008
- Δεκεμβρίου 2007
- Νοεμβρίου 2007
- Οκτωβρίου 2007
- Σεπτεμβρίου 2007
- Αυγούστου 2007
- Ιουλίου 2007
- Ιουνίου 2007
- Μαΐου 2007
- Απριλίου 2007
- Μαρτίου 2007
a
-
Ίσως και ναι ίσως και όχι!
Νομίζω ότι πρέπει να εκπαιδευτούμε να ξεχνάμε
γιατί ή μένουμε με την πίκρα να μας καίει τον λαιμό
ή αναλωνόμαστε στην εκδίκηση…
και στις δύο περιπτώσεις
έχουμε βαρίδια πάνω μας
τα οποία και εμποδίζουν τις πτήσεις!
Πίκρα μπορεί να υπάρχει, πολλά ερωτηματικά αναπάντητα αλλά εκδίκηση ποτέ …δεν με εξέφραζε ποτέ … οι απαντήσεις είναι που με ενδιαφέρουν …το γιατί γίνεται κάτι…ψάχνω πάντα το γιατί και το πως ….αυτά ναι μ’ενδιαφέρουν στη ζωή ….για να καταλάβω γιατί γίνεται κάτι ….άμα το κατανοώ …μπορώ πιο εύκολα να το αποδεχτώ…να καταλάβω το σκεπτικό του άλλου…η φύση μου δεν είναι εκδικητική…το μόνο αν δω ότι δε πρόκειται να βγάλω άκρη στο γιατί όσο και να το παλέψω …τότε προτιμώ να αποσύρομαι…για να τελειώνει εκεί το θέμα…όχι από εκδικητικότητα…για να μην πληγώνεται πλέον κανείς…
Γενικά μίλησα, τίποτε προσωπικό, πως θα γινόταν άλλωστε;
Έτσι είναι όπως τα λες Μικρή μου Μαρίκα!
Και εγώ συνήθως έψαχνα το “γιατί” του άλλου έχοντας την λογική που “λες”.
Ελάχιστες φορές μου το είπαν!
Και με τον καιρό εκπαίδευσα τον εαυτό μου να ΞΕΧΝΑ.
Δεν ψάχνω πια την αιτία, μα δέχομαι τα γεγονότα όπως έρχονται, επουλώνω πληγές και προχωρώ…
αντιδρώντας σαν τα “σκυλιά του Παυλώφ”
για να προλάβω το επόμενο χτύπημα…
Και γω γενικά μιλάω
μόνο που η ζωή αφορά όλους μας
όλοι ίδιοι είμαστε
όλοι τα ίδια βιώματα έχουμε
όλοι στα ίδια στενά μονοπάτια βαδίζουμε
αλλάζει το όνομα του μόνο κάθε φορά