Είναι καιρός τώρα που έχω επικεντρωθεί σε ένα και μόνο θέμα στη ζωή μου (την επιστροφή μου στη πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα). Κάποτε ήταν απολύτως απαραίτητο να γίνει έτσι, γιατί έπρεπε να αφιερώσω δυνάμεις και χρόνο γι’ αυτό.
Συνειδητοποιώ όμως ότι είχα παραμελήσει οτιδήποτε άλλο. Ήταν μέρες, ώρες και στιγμές που άφησα να περάσουν χωρίς να τις ζήσω, ήμουν μόνο θεατής της ζωής των άλλων.
Όταν στις 21 Μάρτη (η πρώτη μέρα της Άνοιξης, Εαρινή Ισημερία) ξεκίνησα τούτο το blog είχα αποφασίσει να βγω στο φως και να αρχίσω να ζω ξανά, ενώ παράλληλα θα συνέχιζα να προσπαθώ να πάρω μετάθεση. Η αλήθεια είναι ότι από το να συνειδητοποιήσεις κάτι μέχρι να το αλλάξεις έχει αρκετή απόσταση. Μου άφηνα μηνύματα σαν και αυτό εδώ Ευτυχία . Με ταρακουνούσα. Με χαστούκιζα. Μα του κάκου…
Πέρασα και περνάω ακόμη και τώρα δύσκολες φάσεις στην διάρκεια των οποίων κλείνομαι μέσα σε μια φυλακή, δεν επικοινωνώ με τους φίλους μου, αποφεύγω να γράψω οτιδήποτε στο blog ακόμη και να αφήσω σχόλιο σε άλλους. Δεν αφήνω τις «μαυρίλες» μου να βγουν στα ανοιχτά. Και όποιος τρίτος με έβλεπε όλο αυτό το διάστημα δεν κατάλαβε πόσο δύσκολα περνούσα.
Μίλαγα μόνο με λίγους καλούς φίλους που ξέρω ότι νοιάζονται και με ακούνε, ότι ο λόγος τους περνάει από την καρδιά τους και στοχεύει να με βοηθήσει.
Όπως αργά – αργά μπήκα στη φυλακή μου, έτσι σιγά – σιγά έχω αρχίσει να πριονίζω ένα – ένα τα σίδερά της. Τώρα έχω φτιάξει μια μικρή έξοδο για να μπαινοβγαίνω. Νομίζω ότι θα την κατεδαφίσω με την ολοκλήρωση της μετάθεσης μου, αλλά το σημαντικό για μένα είναι ότι όλο και μεγαλώνω την έξοδο, ότι περνώ όλο και περισσότερο χρόνο εκτός φυλακής.
Εχω αρχίσει να ξαναμαθαίνω να ζω. Και αυτό το έχω καταφέρει για μένα.
Ξέρω καλά ότι μόνη μου θα πρέπει να πιέσω το κουμπί της ανάφλεξης και θα το κάνω.
Καλημέρα Ηλιαχτίδα, πόσο μ’ αρέσει να διαβάζω ότι περνάς όλο και περισσότερο χρόνο εκτός της φυλακής σου. πολύ χαίρομαι για σένα. τέτοιες φυλακές όλοι έχουμε φτιάξει για τους εαυτούς μας. κι εγώ κλείνομαι συχνά στη δική μου και για μεγάλο χρονικό διάστημα μάλιστα, αλλά το δείχνω, φαίνεται. κι όταν αποφασίζω να ξαναζήσω, βγαίνω σιγά σιγά και τότε λάμπω, φαίνεται στο πρόσωπό μου, είμαι χαρούμενη, ζω. σήμερα μου θύμισες κομμάτια του εαυτού μου που συνήθως προσπαθώ να ξεχάσω όταν είμαι καλά. χαίρομαι πολύ για σένα. να ‘σαι καλά
Σ’ ευχαριστώ Ελευθερία!
Εγώ πρώτη φορά το έπαθα και θα είναι και η τελευταία.
Σου εύχομαι να της βάλεις και εσύ δυναμήτη και να την καταστρέψεις! Να είσαι πάντα χαμογελαστή και λαμπερή!
Ηλιαχτίνα, είμαστε εδω πολλοί καλοί φίλοι. Μην το ξεχνάς
ριτς
Είναι δύσκολο να αρχίζεις από το μηδέν.
Αν το θέλεις όμως, σίγουρα μπορείς να το κατορθώσεις. Αφιερώνεις την προσοχή σου στα σημαντικά και αφήνεις πίσω όλα τα ασήμαντα. Έτσι απλά.
Επειδή το έχω ζήσει, σου εύχομαι καλή δύναμη. Βάλε μερικούς στόχους και θα δεις … όταν πετυχαίνεις έναν-ένα στόχο, θα αισθάνεσαι καλύτερα. Ξεκίνα με τα καθημερινά: τη δουλειά, το σπίτι, τα έπιπλα … και όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν μόνα τους.
Και κράτα επαφή με τους καλούς φίλους σου. Αργά ή γρήγορα, θα σου λείψουν.
Οι φιλίες θελουν πολύ χρόνο και αγάπη για να εδραιωθούν. Το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσα να κάνω είναι να χάσω τους φίλους μου.
Κάποια πράγματα θα ξεκινήσουν από το μηδέν γιατί είναι πολλά τα χρόνια που πηγαίνω σαν επισκέπτης διακοπών.
Τώρα φτιάχνω το σπίτι στην Αθήνα για να έρχομαι.
Εφυγαν τα πράγματα που θα πάρω μαζί μου εκτός από κάποια ρούχα και άλλα πράγματα που θα τα πάω όταν θα μετακινηθώ οριστικά.
Εχω αρκετά πράγματα να κάνω και αυτό μου δείνει αφορμή να ξεφύγω από το άγχος της αναμονής για την έγκριση της μετάθεσης. Οποτε γίνει αυτή. Την επόμενη βδομάδα, το Σεπτέμβρη ή αργότερα.
Ευχαριστώ για τις ευχές Ελπίδα (espoir).