Αλήθεια τι είναι καλύτερο, να ξέρεις ότι σύντομα θα τελειώσει η ζωή ή να γίνει ξαφνικά; Τι είναι καλύτερο και για εκείνον που φεύγει και για εκείνους που μένουν πίσω.
Εμένα θέλω να μου συμβεί ξαφνικά. Έτσι ένα πρωί να μην ανοίξω τα μάτια μου. Δεν με νοιάζει να ξέρω. Θα είναι βασανιστικό κάτι τέτοιο. Φοβάμαι ότι θα με πάρει από κάτω. Και δεν θέλω να έχω θλιμμένο πρόσωπο. Φαίνεται!
Έτσι φαινόταν και σε εκείνη, γυναίκα συναδέλφου. Φαινόταν και σε εκείνον και ας μην έλεγε τίποτε σε κανέναν. Ακούγαμε κάποια τηλέφωνα που έκανε για να κανονίσει το επόμενο ραντεβού για την χημιοθεραπεία της και πριν κανένα μήνα ότι πολύ γρήγορα κατέβασε υγρό. Και αν τον ρώταγες, η απάντηση ήταν «Ε, τι να κάνει…».
Την περασμένη βδομάδα είδα και την μικρή τους, τεσσάρων, σε μια συγκέντρωση που είχαμε πάει προσκεκλημένοι από άλλον συνάδελφο. Ήταν η πρώτη φορά που είδα την μικρή για αρκετή ώρα και πρόσεξα το θλιμμένο βλέμμα της. Εκείνη την έκφραση που σου δίνει να καταλάβεις ότι αυτό το παιδί διαφέρει. Αυτό το παιδί δεν είναι σαν τα άλλα. Γιατί ήξερε και καταλάβαινε. Και πονάει.
Ολοι μας νομίζω ξαφνικά θέλουμε να φύγουμε. Φτάνει να μην αφήσουμε πίσω μας ανοικτές πληγές.Στους άλλους.